Şeytanlar yapıları ve vazifeleri itibarıyla ayrı ayrıdır: Bazı şeytanlar, insanın kanı içinde dolaşırlar, bazıları insanın abdestiyle uğraşırlar, bazıları da insanın namazına musallat olmaya çalışırlar. Şeytanla ilgili âyet ve hadisler yorumlanırken, onların ayrı ayrı kategorilere girdikleri daima göz önünde bulundurulmalıdır.

İnsanın namazına musallat olmak isteyen şeytanlar, hadislerin anlattığına göre, ezan okunurken insandan uzaklaşırlar. Namaza durulduğunda döner yeniden gelirler. Kamet başlayınca yine kaçarlar. Cemaat namaza durunca yine gelir ve namaz kılanlara, o güne kadar hatırlamadıkları pek çok şeyi hatırlatarak namazın içine girerler.[1]

Tabi, şeytan her namaza müdahale edemez. Bunu şöyle bir benzetme ile anlatabiliriz: Nasıl ki, havada mevcut mikroplardan bazıları tozları kullanır ve onları binek edinerek değişik yerlere ulaşır ve kendileri için elverişli muhitlere konarak oralara yerleşirler. Onun için bugün modern hastahanelerde tozlar yok edilerek bir ölçüde mikropların intikali önlenmeye çalışılmaktadır. Bunun gibi şeytanların bazıları vesvese yoluyla insanın içine girmeye ve orada yerleşmeye çalışır.. eğer insan, daha başta dua ile, dinin hükümlerini tam yaşamakla vesveseyi belli bir yerde tecride tâbi tutabilirse, şeytanın içine girmesini engellemiş olur. Abdestin tam ve mükemmel alınması, abdeste musallat olmak isteyen şeytana set olacağı gibi, hakkına riayet edilerek kılınan namaz da, namaza musallat olmak isteyen şeytana karşı bir mahfazadır. Hatta namazdaki secde, tek başına şeytanı uzaklaştırmaya yetecek bir potansiyel güç demektir. Kul secde edince şeytan: “O secde etti kurtuldu, ben secde etmedim kaybettim.” deyip başına toprak saçtığını Hazreti Sahib‑i Şeriat söylüyor.[2]

Ben, ihlâs ve samimiyet içinde okunan ezanlar esnasında köpeklerin havlamaya başladığına çok şahit olmuşumdur. Öyle ki, bazen köpekler ezanla beraber havlamaya başlar ve ezan bitince de susarlar. Onların bu davranışlarından, kendimce hep şu mânâyı çıkarmışımdır: Köpekler nasıl zelzele gibi hâdiseleri bizlerden önce hissetme melekesine sahiptirler, öyle de bizim muttali olamadığımız buudları görme hassasına da malik olduklarından, ihtimal onlar, ezan okunurken kaçmakta olan şeytanları bu hassaları ile görüyor ve onun için de o garip havlamayı yapıyorlar.

Şeytanlara karşı bizi koruyan melekler de vardır. Ancak onların korumalarına bizim de yardımcı olmamız gerekmektedir. Eğer onlar ciddiyet, samimiyet, haya, edep istiyor ve korumalarına, bizim böyle olmamızı birer şart‑ı âdi kabul ediyorlarsa, bizler de ancak, onların isteklerini yerine getirmekle koruma altına alınabiliriz.

“Cennet’te seninle beraber olmak istiyorum.” diyen sahabiye Allah Resûlü: “Çok secde ile bana yardımcı ol.” buyurmuştu.[3] Ve yine meşhurdur, biri: “Dede himmet”, o da: “Oğul gayret!” demiş.



Şeytanlar ve onlardan korunma

1. Her şeyden önce Kur’ân firâseti,

2. Âlem‑i misal ile âlem‑i şehadet arasındaki eş sembollerin bilinmesi,

3. İlham,

4. Rüya tabirine ait mülâhazaların bir kısım mübarek anlarda hatıra gelmesi gibi esaslar sayılabilir. Mesela, namaz, rükû, kıyam, secde, tavaf, vakfe, dua vs...

Bazıları rüya tevillerini pek karışık bulurlar. Bu, şahıs, zaman ve hâl farklılıkları nazara alınarak yapılmıştır. Bu husustaki telifatta teferruata inilmediğinden, yani şahıs, zaman ve hâl gözetilmeden verildiği için, yorumlar iç içe iltibasa açık, istif hâline gelmiş ve erbabının dışındakilere âdeta kapanıvermiştir. Evet, rüyayı tevil ederken şahıs ve zamanı hesaba katmak lazımdır. Yoksa rüyalar iltibas ve bulanıklıktan kurtulamaz.

Bazı tâli hususlar:

– Şehvet, kin ve gayzlardan âri bir kalble uykuya girilmesi,

– Rüya kastıyla yatılmaması,

– Fıtratı baskı altına alacak müessir ve müheyyiç hâdiselerden uzak kalınması ölçüsünde rüyalar, bir mü’min için âlem‑i misalde tenezzühtür.



Rüya tevilinde bazı hususlar

Fasıldan Fasıla 2

Sabretme, yani dişini sıkıp dayanma, metanet gösterme, sarsılmama, irade felcine uğramama ve her gün bir sürü zehir zemberek hâdiseyi sineye çekip dayanma elbette kolay iş değildir.

“Sabır” kelimesiyle “sabir otu” aynı kökten gelen kelimelerdir.[1] Sabir otu, zehir gibi acı bir ottur. Zannediyorum eski tıpta, ilâç sanayiinde de kullanılıyordu. İşte sabır, bu sabir otunu yutmak kadar acıdır. Ancak bu acılık, işin başlangıcı itibarıyladır. Netice ise her zaman şeker şerbet olmuştur.



Sabır acıdır
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
843 defa okundu.

Bölüm içi arama

Sabır acıdır Tahmini okuma süresi: 1 dk.843 defa okundu.

Bölüm içi arama

Sabır acıdır
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
843 defa okundu.