Pırlanta ara!

Hissediyorum yavaş yavaş ihtiyarlığı,Çatladı artık hayat rüyasının billûru;Kirpiklerimin ucunda ötelerin nuru,Bir başka aydınlık görüyorum yaşlılığı... Gençlik tutkularından uzak, hep ötelerde,Tülleniyor gözlerimde Sonsuz’un serhaddi;Zaten bir zaman ruhumu saran hayalimdi,O şimdi gönlümde ağaran şey perde perde... Artık ne şafak arzusu, ne akşam tasası,Yok düşüncemde hiçbirinin o eski yeri;Aynı şey bence dünyanın lezzeti-kederi,Meltemi-sabâsı, kasırgası-fırtınası. Ne eski köşkler, ne de şimdiki gökdelenler,Ne kırların lâlesi, zambağı, papatyası;Ne yokluğun acısı, ne varlığın safâsı,Ne de İrem Bağları gibi o mâmûreler.. Hiçbiri bana bir şey anlatmıyor kendince;Felek devirdi hepsinin kâsesini bir bir...Şimdi...