Tebliğ ve irşad, insanı hüzünle bütünleşmelidir. Derecesine göre bütün büyüklerde hüzün, müşterek bir vasıf gibidir. Zaten tebliğ ve irşad, istenen ölçüde tesir icra etmiyorsa, dava adamının bu gibi hâllerde hüzünle iki büklüm olması gayet tabiîdir.

Hüzün, peygamberlerde doruk noktadadır. Evet, insanların küfür ve küfran içinde bulunmaları onları hep hüzne boğmuştur. Hüzne boğmak bir yana onları ve onlar gibi düşünen dava adamlarının uykularını kaçırmıştır. Evet, bir dava adamında bu seviyede hüzün yoksa, o, belli ölçüde eksik sayılır. Bu durumda ruhî hayat tekrar ber tekrar gözden geçirilmeli ve o eksik taraflar mutlaka düzeltilmelidir. Hatırdan çıkarmayalım ki, hüznü kaybeden çok şey kaybetmiş, onu bulan da çok şey bulmuş sayılır.



Hüzün

İnsan bazen birilerini delice sever; ancak, bazen karşı taraftan aynı karşılığı göremez. Çünkü fıtrat, fıtrî olmayan şeyi reddeder. O zaman da sevgi, düşmanlığa dönüşür. Öyle ki, daha önce övmede değer kabul ettiği bütün hasletler, daha sonra onu yermeye esas teşkil eder. Önce, kendi kendine, o şahıs için gönlünde bir Süleyman tahtı kurmuştur. Şimdi de o tahtı kırıp geçirmekte ve söküp atmaktadır. Kim bilir belki de ne kurduğundan ne de kırıp döktüğünden karşıdakinin hiç mi hiç haberi yoktur. Lüzumsuz bir küskünlük ve tıpkı “Tavşan dağa küsmüş, dağın haberi yok.” misalinde olduğu gibi…

Evet, her şeyde olduğu gibi sevgide de ifrat ve tefritten kaçınmak gerekir. Bu mevzuda, Allah Resûlü’nün (sallallâhu aleyhi ve sellem) verdiği ölçü ne kadar çarpıcı ve ne kadar ibretâmizdir! “Sevdiğini bir ölçüde sev, belki bir gün o, düşmanın olur. Kızdığına da yine bir ölçüde kız, belki bir gün dostun olur.”[1]

Evet, sevgide de düşmanlıklarda da hep birer açık kapı bırakılmalıdır. Ta ki, vakti geldiğinde girişler kolay olsun.



Sevgide ifrat

Fasıldan Fasıla 2

Biz, bugün Müslümanlar olarak çok ağır bir mesuliyetin altında bulunuyoruz. Bir dönemde sahabe gibi seçkinlerle temsil edilen bu dava bugün, cılız iktidarımıza rağmen, ilâhî bir ihsan olarak omuzlarımıza yüklenmiş durumda. Burada “biz” derken İslâm’a hizmete gönül vermiş bütün inanan insanları kastediyorum. Bu işin şakası yoktur…

Evet, sahabe rolünü üstlenmek çok ağır, ağır olduğu kadar da şerefli bir vazifedir. Böyle bir işin altından kalkabilmek, ancak kalbî ve ruhî hayatın devamlı kontrolüyle mümkündür. Yoksa rolünü güzel oynayamamış insan mahcubiyeti içinde sahneden tard edilme durumu da söz konusudur.



Mesuliyet
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
696 defa okundu.

Bölüm içi arama

Mesuliyet Tahmini okuma süresi: 1 dk.696 defa okundu.

Bölüm içi arama

Mesuliyet
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
696 defa okundu.