Bir gün bir şahıs, Sa'd İbn Ebi Vakkas'ın (radıyallahu anh) da içinde bulunduğu bir toplulukta Hz. Osman ve Hz. Ali (radıyallahu anhüma) hakkında ileri-geri konuşup duruyordu. Her ne kadar Sa'd (radıyallahu anh) adama susmasını söyledi ise de, adam onu dinlemeyerek güft u gûsuna devam etti. Onun bu vurdumduymaz tavrı karşısında, Allah'ın Mucîb ismine mazhar ve bunu da hayatında bir iki defa kullandığı bilinen Hz. Sa'd, bu edepsizlikten ötürü hemen ellerini açıp: "Allah'ım! Eğer bu adam doğru söylüyorsa.. söylüyor; ama eğer doğru söylemiyorsa...!" diyerek o şahsı Allah'a havale etti. Hz. Sa'd daha ellerini indirmemişti ki, nereden çıktığı belli olmayan bir deve, orada bulunan cemaati yararak onlara hiçbir zarar vermeden gelip o haddini bilmez adamı ayaklarının altına aldı ve çiğnedi..

İşte bu hâdise, büyük şahsiyetler hakkında konuşurken dikkatli olmamız ve onları kendi kriterlerimizle değerlendirmememiz gerektiğini ne güzel anlatır..!



Büyükler Hakkında Konuşmak

Hz. Hüseyin'in (radıyallahu anh) şehadetinden kısa bir zaman sonra, bir gün, tâbiînin büyük imamlarından Hasan Basri'nin (radıyallahu anh) yanına bir Iraklı gelir ve ona elbisesindeki pire kanının namaz kılmaya mâni olup olmadığını sorar. Hasan Basri (radıyallahu anh) bu adama şu cevabı verir: "Şu Iraklıların hâline bakın! Peygamberin ciğerpâresi Hüseyin'in kanını döküyor, sonra da gelip pire kanının hükmünü soruyorlar!."

Bu hâdise bana köyümüzdeki bir adamı hatırlatır: Bu adam, kurbağayı alarak ayaklarından tutup ikiye ayırdıktan sonra ağzına atar ve bunu mârifet sayarmış. İşte bu şahıs bir gün babamın yanına gelerek seccadesinden bir fare geçtiğini söyleyip, bu seccadenin üzerinde namaz kılıp kılamayacağı hususunda fetva isteyince babam ona yukarıdaki hikâyeyi anlatarak cevap vermiş. Daha sonraları babam, büyük kabahatler işledikleri hâlde bunları görmezlikten gelerek küçük hâdiselerle uğraşan kişilerin hallerini her dile getirişinde bu iki hâdiseyi beraberce anlatıp çevresindekileri düşündürürdü.



İki Anekdot...

Fasıldan Fasıla 5 (Fikir Atlası)

Kâbe, dünyaya bakan yönüyle yaşlanmıştır. Zaten Efendimiz'in son peygamber olması da onun yaşlandığını gösteren bir işarettir. Peygamber Efendimiz'in, nübüvvet zincirinin son halkasını teşkil etmesi, Kâbe'nin döl yatağında da bir çeşit kısırlaşmanın olduğunu göstermektedir. Yani artık Kâbe peygamber doğurmamaktadır. Evet yaşlanan insanın, zamanı geldiğinde ruhunu teslim etmesi gibi, yaşlanan Kâbe de bir gün, mânâsını yitirecek, aslına dönecek ve özüne kavuşacaktır.



Kâbe'nin Yaşlılığı
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
698 defa okundu.

Bölüm içi arama

Kâbe'nin Yaşlılığı Tahmini okuma süresi: 1 dk.698 defa okundu.

Bölüm içi arama

Kâbe'nin Yaşlılığı
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
698 defa okundu.