Ağlamak, hassas ruhların ferahlama gayreti ve vicdanda yanan ateşi gözyaşlarıyla söndürme hamlesidir. Ne var ki, insanların çoğu ağlanacak yerde güler, gülecek yerde de ağlar... 

Ruh tutuşunca vicdan kavrulmaya başlar ve işte o zaman insan da ağlar. Tam bu esnâda gözyaşları imdada yetişir ve ruhun ateşini söndürür. Bence, çeşm ile çeşme arasındaki münasebet de buradan gelir...

Sızıntı, Şubat 1991, Cilt 13, Sayı 145



Ağlamak ve Gülmek

Yiyecek ve içecekleri, ağzımıza alıp bünyemize mal ettiğimiz zaman bir lezzet alır ve kendilerinden istifade etmiş oluruz. Zaman da öyledir: Saniyeleri, dakikaları, günleri ve haftaları kendimize mal ettiğimiz ölçüde onun zevkini duyar ve geçmesini istemeyiz. Hayat, lezzeti duyulup neş'esi hissedildiği, bugünümüz ve yarınlar adına bir şeyler vadettiği nispette tadına doyulmaz bir nimet ise de, dikkatsiz ve şuursuzca yaşandığında, insanın sırtında bir yükten farkı yoktur... 

Zaman, bir santrale takılmış spirallerin sonsuza uzanmış şeklidir. Ne yuvarlak, ne de düz bir hat değil, onda iniş de var çıkış da var. Hakikî zamanın vücudu, levh-i mahv ve isbattır.

Sızıntı, Kasım 1984, Cilt 6, Sayı 70



Zaman Üzerine

Ölçü veya Yoldaki Işıklar

Yaş ilerledikçe kulluk düşüncesiyle bütünleşmeyen bir ruh, kazanç ufkunda kaybetme talihsizliğine düşer. Eğer o, bunu idrak edebilseydi, bugün güldüklerine ağlayacak ve nedâmetten iki büklüm olacaktı...

Sızıntı, Ağustos 1984, Cilt 6, Sayı 67



Ağlama ve Gülme Kuşağı
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
765 defa okundu.

Bölüm içi arama

Ağlama ve Gülme Kuşağı Tahmini okuma süresi: 1 dk.765 defa okundu.

Bölüm içi arama

Ağlama ve Gülme Kuşağı
Tahmini okuma süresi: 1 dk.
765 defa okundu.